ثبوت آن شده‌اند ، مىتوان گفت كه قضاياى نظريّه نفس ، نيازمند به چنين سنجشى يعنى عرضه داشتن محمول به موضوع است كه پس از اين ارزيابى ، حكم به ثبوت محمول براى موضوع مىكند ، و اما قضاياى اوليه و خصوصاً قضايايى كه حمل در آنها حمل اولى است هيچ گونه نيازى به چنين سنجش و ارزيابى در آنها نيست تا از آن به نسبت حكميه تعبير شود . و پوشيده نماند كه تجزيهء قضيه براى اجزاى سه گانه يا بيشتر ، همانا به ملاحظهء وجود ذهنى آن است و اما به لحاظ مطابق خارجى آن ، چنين نيست ، زيرا قضايايى كه حمل در آنها اولى است فقط جزء واحدى دارند كه همان موضوع است و همچنين در هليات بسيطه كه داراى يك جزءاند ، زيرا تحقق رابط بين مفهوم و خود مفهوم و بين شىء و وجودش بىمعناست .